06.12.2020

02 ივლისი 2020 წელი საქმე N - 399 

საბჭოს თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: კამილა მამედოვა, ლიკა ზაკაშვილი, ნინა ხელაძე, ზვიად ქორიძე, მაია მერკვილაძე 


აღწერილობითი ნაწილი


საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართა ორგანიზაცია ფემინამ, რომელიც მიიჩნევდა, რომ ვებ გვერდ resonancedaily.com-ზე გამოქვეყნებული სტატიით “ვინ არის ანი გაბეჩავა და რატომ შეკრიბა წვეულებაზე უცხო პირები, რასაც დიდი ჩხუბი და შაქარაშვილის დაღუპვა მოჰყვა” დაირღვა ქარტიის მე-4, მე-7 და მე-10 პრინციპები.

საქმის განხილვის თავისებურებები

საბჭომ გადაწყვეტილება მიიღო ონლაინ სხდომაზე, რომელიც ორგანიზებული იყო აპლიკაცია Zoom-ის მეშვეობით, თანახმად ქარტიის წესდებისა: „საბჭოს წევრებს საკუთარი პოზიცია განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით შეუძლიათ გამოხატონ/საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობა მიიღონ დისტანციური ელექტრონული საკომუნიკაციო საშულების გამოყენებით [სოციალური ქსელი, ელექტრონული ფოსტა, ონლაინ ვიდეო და აუდიო ზარები]“.


resonancedaily.com-ის მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაზე მითითებული არ იყო ავტორი ჟურნალისტი. საბჭოს სამდივნომ მიმართა მედიასაშუალებას, რომ ეცნობებინა სადავო სტატიაზე პასუხისმგებელი პირი, მაგრამ საბჭოს ეს ინფორმაცია არ მოაწოდეს და ვერ მოხდა კონკრეტული პასუხისმგებელი პირების იდენტიფიცირება. ასეთ შემთხვევაში ქარტიის საქმის წარმოების წესის [პუნქტი 3.4] თანახმად, „თუ შეუძლებელია პასუხისმგებელი პირის მოძიება, ეს არ აფერხებს განცხადების განხილვას და ქარტიის გადაწყვეტილებაში მოპასუხედ მიეთითება არაიდენტიფიცირებული ავტორი/ჟურნალისტი“.


სამოტივაციო ნაწილი


სადავო სტატია ეხებოდა ანა გაბეჩავას, რომლის დაბადების დღეზე შეკრებილ ახალგაზრდებს შორის დაწყებული კონფლიქტი შემდგომ გაგრძელდა და შედეგად გიორგი შაქარაშვილის გარდაცვალება მოჰყვა.


ქარტიის მე-4 პრინციპი “ინფორმაციის, ფოტოების ან დოკუმენტების მოპოვებისას ჟურნალისტმა მხოლოდ კეთილსინდისიერი და სამართლიანი მეთოდები უნდა გამოიყენოს”. როგორც საქმის განხილვის პროცესში დადგინდა, ფოტოები, რომელიც გამოიყენეს სადავო სტატიაში, მოპოვებული იყო ანი გაბეჩავას პირადი FACEBOOK გვერდიდან. როგორც საბჭომ თავის არა ერთ გადაწყვეტილებაში აღნიშნა, FACEBOOK საჯარო სივრცეა და მასზე განთავსებული ინფორმაცია, მათ შორის ფოტოები, შესაძლებელია, გამოყენებული იქნას მესამე პირების მიერ, შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში არ დარღვეულა ქარტიის მე-4 პრინციპი.


ქარტიის მე-7 პრინციპი „ჟურნალისტს უნდა ესმოდეს მედიის მიერ დისკრიმინაციის წახალისების საფრთხე; ამიტომ ყველაფერი უნდა იღონოს ნებისმიერი პირის დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად რასის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის, ენის, რელიგიის, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებების, ეროვნული ან სოციალური წარმოშობის საფუძველზე ან რაიმე სხვა ნიშნით“.

ქარტიის მე-7 პრინციპი თავის ფორმალურ რედაქციასთან შედარებით ფართოდ არის განმარტებული, კერძოდ, მე-7 პრინციპმა დისკრიმინაციასთან ერთად მოიცვა სიძულვილის ენა და სტიგმის გაძლიერება. შესაბამისად, ჟურნალისტმა ყველა ღონე უნდა იხმაროს, რომ თავიდან აიცილოს დისკრიმინაცია, სიძულვილის ენა და სტიგმის გაძლიერება.

მას შემდეგ, რაც გარდაცვლილი იპოვეს ახალგაზრდა გიორგი შაქარაშვილი, ამ ამბის შესახებ სხვადასხვა ინფორმაცია ვრცელდება. მათ შორის დადასტურებული ფაქტი იყო, რომ გარდაცვალების დღეს კონფლიქტში მონაწილე პირების ერთი ნაწილი ერთმანეთს ანი გაბეჩავას დაბადების დღეზე შეხვდნენ. მიუხედავად იმისა რომ გამოძიება არც ერთ ნაწილში არ გამოკვეთავს ანი გაბეჩავას ბრალს, საზოგადოების ერთ ნაწილში გაჩნდა უსაფუძვლო პრეტენზიები ანი გაბეჩავას მიმართ, მეტიც, მის მიმართ განხორცილებული ვერბალური ჩაგვრის შედეგად ოჯახმა ანი გაბეჩავას დაცვა მოითხოვა.

ვერბალური ჩაგვრის მთავარი ხაზი იყო რომ თითქოს ანი გაბეჩავას მიერ დაბადების დღის გადახდა, სტუმრების მოწვევა და ა.შ. საფუძველი იყო იმ ტრაგიკული მოვლენისა, რომელსაც მოჰყვა გიორგი შაქარაშვილის გარდაცვალება. თავად სტატია, პათოსოთ და აქცენტებით ცდილობს გამოკვეთოს ანი გაბეჩავას „ბრალი“ - „გოგონა, რომლის დაბადების დღეზე დაწყებულ კონფლიქტს 19 წლის ფეხბურთელი გიორგი შაქარაშვილი შეეწირა, 22 წლის ანი გაბეჩავაა“. სტატია დაუდასტურებელი ინფორმაციის გავრცელებით [„იუბილარმა საკუთარი დაბადების დღის წვეულების ბილეთები უცხო პირებზე გაყიდა, რადგან უფრო მეტი თანატოლი შეეკრიბა და წვეულებაც უფრო მრავალფეროვანი ყოფილიყო“, „სწორედ ასე მოხვდნენ ერთმანეთისთვის უცხო "საბურთალოელი" და "ნახალოვკელი" ახალგაზრდები ერთმანეთის გვერდით“] მკითხველს უქმნის შთაბეჭდილებას რომ კონფლიქტის წინაპირობები თავად ანი გაბეჩავამ შექმნა. საბოლოოდ სტატია გადაუმოწმებელი ინფორმაციის გავრცელებით ხელს უწყობს ანა გაბეჩავას მიმართ სიძულვილის გაღვივებას და სიძულვილის ენის გამოყენებას. ასევე ქმნის სტიგმას, რომ მამაკაცებს შორის კონფლიქტის წარმოშობაში დამნაშავეა ქალი.

ქარტიის მე-10 პრინციპი „ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი.“ საზოგადოებრივი ინტერესი შეფასების საგანია. „ინტერესი“ არ ნიშნავს რომელიმე პირის სუბიექტურ სურვილს, რომ იცოდეს სხვა პირის პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია, არამედ უნდა დადგინდეს, რამდენად იყო საზოგადოების ობიექტური ინტერესი. როგორც მე-7 პრინციპის ჭრილში აღინიშნა, გამოძიება არც ერთ ნაწილში არ გამოკვეთს ანი გაბეჩავას ბრალს. სტატიაში საუბარია გადაუმოწმებელ ფაქტებზე, რომელთაც არა აქვთ არავითარი ობიექტური ღირებულება გიორგი შაქარაშვილის გარდაცვალების ფაქტზე სიმართლის დადგენისათვის. დაბადების დღის გადახდა და სტუმრების, მათ შორის ერთმანეთისათვის უცხო პირების მოწვევა არ წარმოდგენს ანტისოციალურ ქმედებას და არ შეიძლება ჩაითვალოს როგორც დანაშაულის ჩადენის წინაპირობა. ეს ინფორმაცია არ იძლევა პასუხს არც ერთ იმ კითხვაზე, რომელიც არსებითად და ობიექტურად მნიშვნელოვანია საზოგადოებისათვის. შესაბამისად საბჭო მიიჩნევს, რომ სტატიაში მითითებული ინფორმაციის გავრცელებით დაირღვა ქარტიის მე-10 პრინციპი.

საბჭო ასევე იმსჯელებს იმ გარემოებაზე, რომ თავად სადავო სტატიაში წყაროდ მითითებულია სხვა მედია საშუალება - „2020 ნიუსი“. ქარტიის საბჭომ აღნიშნავს, რომ ერთი მედია საშუალების მიერ, სხვა მედია საშუალებაზე, როგორც წყაროზე მითითება არ ათავისუფლებს გამავრცელებელს სარედაქციო პასუხისმგებლობისაგან. უცვლელი სახით მასალის გადმოტანით, ისე რომ უგულვებელყო ჟურნალისტის ეთიკური ვალდებულებები resonancedaily-მა, როგორც გამავრცელებელმა მედია საშუალებამ, დაარღვია ქარტიის პრინციპები.


სარეზოლუციო ნაწილი


ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1. resonancedaily.com არაიდენტიფიცირებულმა ჟურნალისტმა დაარღვია ქარტიის მე-7 და მე-10 პრინციპი.
  2. resonancedaily.com არაიდენტიფიცირებულ ჟურნალისტს არ დაურღვევია ქარტიის მე-4 პრინციპი.
22.10.2020

08 ივლისი 2020 წელი

საქმე N - 365 

თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ნინა ხელაძე, ზვიად ქორიძე, კამილა მამედოვა, გელა მთივლიშვილი, ნათია ზოიძე 



აღწერილობითი ნაწილი


საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართეს კავშირმა "საფარმა", გრიგოლ ჩიქოვანმა და ნინო ჩიქოვანმა. განმცხადებლები მიიჩნევდნენ რომ 2020 წლის 11 მარტს, ტელეკომპანია „მთავარის“ გადაცემაში „სხვა ნანუკა“ დაირღვა ქარტიის მე-7 და მე-10 პრინციპი.

საქმის განხილვის თავისებურებები

საბჭომ გადაწყვეტილება მიიღო ონლაინ სხდომაზე, რომელიც ორგანიზებული იქნა აპლიკაცია Zoom-ის მეშვეობით, თანახმად ქარტიის წესდებისა: „საბჭოს წევრებს საკუთარი პოზიცია განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით შეუძლიათ გამოხატონ/საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობა მიიღონ დისტანციური ელექტრონული საკომუნიკაციო საშულების გამოყენებით [სოციალური ქსელი, ელექტრონული ფოსტა, ონლაინ ვიდეო და აუდიო ზარები]“.

საქმის განხილვაში მონაწილეობდნენ განმცხადებლებიც და მოპასუხე ჟურნალისტიც.


სამოტივაციო ნაწილი


ქარტიის მე-7 პრინციპი „ჟურნალისტს უნდა ესმოდეს მედიის მიერ დისკრიმინაციის წახალისების საფრთხე; ამიტომ ყველაფერი უნდა იღონოს ნებისმიერი პირის დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად რასის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის, ენის, რელიგიის, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებების, ეროვნული ან სოციალური წარმოშობის საფუძველზე ან რაიმე სხვა ნიშნით“.

სადავო გადაცემა ეხებოდა ხაშურში, 2020 წლის 5 მარტს მომხდარ შემთხვევას, როდესაც მამაკაცმა ყოფილი ცოლი ცივი იარაღით დაჭრა. გადაცემაში ჟურნალისტს სტუმრად ყავდა დაჭრაში ბრალდებული პირის დედა. როგორც გადაცემის დასაწყისში წამყვანმა აღნიშნა, „დღეს ჩვენ ამ ამბავს მედალიონის მეორე მხრიდან შევხედავთ“, „ძალიან ძნელია, მაყურებელს მოუყვე, თუ როგორ გადაწყვიტა შვილმა თავისი ყოფილი ცოლის მოკვლა“.

გადაცემაში ბრალდებულის დედამ გაიხსენა მისი შვილის და ცოლის თანაცხოვრების დროინდელი ფაქტები: რომ ქალი სცემდა მცირეწლოვან შვილებს ელექტროსადენით და ამას აპროტესტებდა ქმარი [დაჭრაში ბრალდებული]; რომ ქალმა 11 თვის და 4 წლის ბავშვები მიატოვა და სახლიდან წავიდა; რომ ქალი თურქეთში იყო ერთი წლის განმავლობაში წასული, მაგრამ ბავშვები ერთხელაც არ მოუკითხავს. მან ასევე თქვა, რომ თითქოს ძალადობის მსხვერპლ ქალს სხვა მამაკაცთან ჰქონდა სასიყვარულო ურთიერთობა. ამ ისტორიების მოყოლით ბრალდებულის დედა თითქოს ცდილობდა, აეხსნა, თუ რამ გამოიწვია მისი შვილის აგრესია, რასაც შედეგად ქალის დაჭრა მოყვა.

სხდომის მიმდინარეობისას ნანუკა ჟორჟოლიანმა აღნიშნა, რომ მისი მიზანი იყო საზოგადოებას მეორე მხარის პოზიცია მოესმინა. მაგალითისათვის მან მოიყვანა ოპრა უინფრის ინტერვიუები ცოლის მკვლელობაში ბრალდებულ პირებთან, რათა საზოგადოებას გაეგო, თუ რა ამოძრავებდა მათ. ჟურნალისტმა ასევე მიუთითა, რომ მნიშვნელოვანია საზოგადოებამ იცოდეს, რომ მოვლენას ორი მხარე აქვს.

საპირისპიროდ, განმცხადებელი მიუთითებდა, რომ „ფემიციდის გაშუქებას არანაირი „მეორე მხარე“ არ აქვს, რომელიც შეიძლება ჟურნალისტმა იკვლიოს. მეორე მხრის, ანუ ფემიციდისა და ფემიციდის მცდელობის ჩამდენი პირის პოზიციის კვლევა, ავტომატურად ნიშნავს დანაშაულის გამამართლებელი პოზიციის ძიებას და დისკრიმინაციის წახალისებას.“

საბჭომ გაეცნო სადავო გადაცემას, მოუსმინა ორივე მხარის არგუმენტაციას და მიიჩნევს რომ ადგილი ჰქონდა ქარტიის მე-7 პრინციპის დარღვევას.

საქმეში ააიპ „პარტნიორობა ადამიანის უფლებებისათვის“ ტელეკომპანია „იმედის“ არაიდენტიფიცირებული ჟურნალისტის წინააღმდეგ (2018 წელი) საბჭომ აღნიშნა, რომ:

„ჟურნალისტმა ხელი არ უნდა შეუწყოს მსხვერპლის ისე წარმოჩენას, თითქოს ის აძლევდა საფუძველს და უბიძგებდა მოძალადეს დანაშაულის ჩადენისკენ. დანაშაულის მიზეზად „ეჭვიანობის ნიადაგის“ დასახელებით ჟურნალისტი „უნებურად მიანიშნებს იმაზე, რომ მსხვერპლი ქალი „არასწორად“ იქცეოდა, პროვოცირება გაუკეთა მოძალადეს და მისცა საფუძველი დანაშაულის ჩადენისა. გარდა იმისა, რომ არ არსებობს რაიმე ტიპის ქცევა, რაც გაამართლებს მოძალადის ქმედებას, საკანონმდებლო ბაზა დანაშაულის მოტივად არ სცნობს „ეჭვიანობის ნიადაგს“. არსებობს სიძულვილით მოტივირებული დანაშაული, დისკრიმინაცია, შურისძიება და ა.შ., რაც შესაძლებელია დანაშაულის საფუძველი იყოს, მაგრამ არა „ეჭვიანობს ნიადაგი“. [...] ფემიციდის გაშუქებისას ისე, როგორც ძალადობის სხვა ფორმებზე ყურადღების გამახვილებისას, არ უნდა მოხდეს იმის კვლევა, რა დააშავა ქალმა და რატომ მოკლეს ის. მნიშვნელოვანია არა მიზეზი, არამედ ფაქტი. ვერც ერთი მიზეზი ვერ გაამართლებს მკვლელობას“.


როგორც ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებიდან ჩანს, საბჭო ეთიკურ ჟურნალისტიკასთან შეუსაბამოდ მიიჩნევს რაიმე ფორმით იმის კვლევას ან იმ მიზეზების ძიებას, თუ რამ გამოიწვია ქალზე ძალადობა, იგივე მიდგომას იზიარებს ქარტიის სახელმძღვანელო წესები „გენდერული საკითხების გაშუქება“

„ფრთხილად იყავით, რომ თქვენი გაშუქებით ხელი არ შეუწყოთ მსხვერპლის ისე წარმოჩენას, თითქოს ის აძლევდა საფუძველს და უბიძგებდა მოძალადეს დანაშაულის ჩადენისკენ“.
„ფემიციდი ქალთა მიმართ ძალადობის უკიდურესი ფორმაა. ეს არის ქალების მკვლელობა მათი სქესის გამო. მოძალადეთა უმეტესობა ყოფილი ან ახლანდელი პარტნიორია. ფემიციდის გაშუქებისას ისე, როგორც ძალადობის სხვა ფორმებზე ყურადღების გამახვილებისას, არ დაიწყოთ იმის გარკვევა, რა დააშავა ქალმა და რატომ მოკლეს ის“.


საბჭოსათვის ცალსახა იყო, რომ გადაცემაში მოწვეული ბრალდებულის დედა სწორედ იმიტომ უსვამდა ხაზს მსხვერპლი ქალის, მისი აზრით, ანტისოციალურ ქმედებებს, რომ ამით თითქოს ცდილობდა, გაემართლებინა/აეხსნა მისი შვილის საქციელი. მსგავსი „გამართლების მცდელობის“ საშუალება მას სწორედ ჟურნალისტმა მისცა გადაცემაში მოწვევით და ისეთი კითხვების დასმით, როგორიც იყო: „რატომ შეიძლებოდა გადაეწყვიტა თქვენს შვილს, რომ მოეკლა, ეეჭვიანა?“ „ხომ არ გახდა შერიგებაზე უარი ძალადობის მიზეზი?“.

აღსანიშნავია, რომ ჟურნალისტმა გადაცემის ბოლოს დააფიქსირა თავისი პოზიცია. მან თქვა, რომ არავითარი საფუძვლით ან მიზეზით არ შეიძლება ქალზე ძალადობის გამართლება, მაგრამ ჟურნალისტის ეს პოზიცია არ არის საფუძველი, რომ გამოირიცხოს მე-7 პრინციპის დარღვევა. როდესაც ვმსჯელობთ იმაზე, რა შეიძლება ყოფილიყო ძალადობის გამომწვევი მიზეზი, უკვე ხელს ვუწყობთ სტიგმის გაძლიერებას, რასაც ადასტურებს განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები [Facebook კომენტარები], რომელიც თან ახლდა სადავო გადაცემას სოციალურ ქსელში. ამ მტკიცებულებებით კიდევ უფრო გამყარდა საბჭოს ვარაუდი, რომ გადაცემამ გამოიწვია მსხვერპლი ქალის სტიგმატიზება და დისკრიმინაცია, კერძოდ, კომენტარებში ჩანდა საზოგადოების განწყობა, რომ არ ეცოდებათ მსხვერპლი ქალი, რადგან მან შვილები მიატოვა, რომ ყოფილა „დასაჩეხი“ და უმიზეზოდ არ დაუჭრია ქმარს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საბჭო აღნიშნავს, რომ სადავო გადაცემამ გააძლიერა ფემიციდის მიმართ საზოგადოებაში არსებული სტიგმები.

ქარტიის მე-10 პრინციპი “ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი”. სადავო გადაცემაში იყო საუბარია მსხვერპლი ქალის პირადი ცხოვრების დეტალებზე [მაგალითად: მას სხვა პირთან სასიყვარულო ურთიერთობა ჰქონდა და ა.შ.]. თავად ინფორმაცია არ არის დადასტურებული, რადგან მასზე საუბრობდა მხოლოდ დაინტერესებული მხარე. გარდა ამისა, ინფორმაციის მიმართ არ არსებობდა ობიექტური საზოგადოებრივი ინტერესი. ცალკე აღნიშვნის ღირსია ინფორმაცია არასრულწლოვანი ბავშვების ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ, რომელიც წარმოადგენს ქარტიის მე-10 პრინციპის დარღვევას.


სარეზოლუციო ნაწილი


ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1. ნანუკა ჟორჟოლიანმა დარღვია ქარტიის მე-7 და მე- 10 პრინციპი.




















09.10.2020

07 ივნისი 2020 წელი

საქმე N - 379  

საბჭოს თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ზვიად ქორიძე, ნინა ხელაძე, კამილა მამედოვა, მაია მერკვილაძე, ლიკა ზაკაშვილი


აღწერილობითი ნაწილი

საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართა ააიპ "ფემინამ", რომელიც მიიჩნევდა, რომ 2020 წლის 10 მაისს, საინფორმაციო სააგენტო “პრაიმ თაიმის“ ვებგვერდზე გამოქვეყნებულ სტატიაში დაირღვა ქარტიის 1-ლი, მე-3, მე-4, მე-5, მე-7, მე-8 და მე-10 პრინციპები. მოპასუხე ჟურნალისტად განისაზღვრა სტატიის ავტორი - თამარ ბუჩუკური.

საქმის განხილვის თავისებურებები

საბჭომ გადაწყვეტილება მიიღო ონლაინ სხდომაზე, რომელიც ორგანიზებული იქნა აპლიკაცია Zoom-ის მეშვეობით. თანახმად ქარტიის წესდებისა: „საბჭოს წევრებს საკუთარი პოზიცია განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით შეუძლიათ გამოხატონ/საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობა მიიღონ დისტანციური ელექტრონული საკომუნიკაციო საშულების გამოყენებით [სოციალური ქსელი, ელექტრონული ფოსტა, ონლაინ ვიდეო და აუდიო ზარები]“.

საქმის განხილვაში მონაწილეობა მიიღო განმცხადებელმა, მოპასუხე ჟურნალისტს განხილვაში მონაწილეობა არ მიუღია და არც საპასუხო პოზიცია წარმოუდგენია.

სამოტივაციო ნაწილი

ქარტიის პირველი პრინციპი: „ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს სიმართლეს და საზოგადოების უფლებას – მიიღოს ზუსტი ინფორმაცია“. სადავო სტატია ეხებოდა დედა ბარბარეს ოჯახური ტიპის დაწესებულებას, რომელიც, სტატიის თანახმად, თავშესაფარია და სადაც მარტოხელა ორსული დედები მიიყვანეს და ამ ადგილმა „250-ზე მეტი ბავშვის სიცოცხლე გადაარჩინა“. სტატია ასევე შეიცავს ინტერვიუს დედა ბარბარესთან, ხოლო სტატიის ჰედლაინ ფოტოდ გამოტანილია ამ დაწესებულებაში მყოფი შავკანიანი ბავშვის ფოტო სასულიერო პირ ანდრია ჯაღმაიძესთან ერთად.

განმცხადებელი აღნიშნავდა, რომ სტატია შეიცავდა რიგ არასწორ ინფორმაციას. მაგალითად, სადავო ჟურნალისტური პროდუქტის თანახმად, თავშესაფარში მცხოვრები ბავშვების დედები აბორტის გაკეთებას აპირებდნენ. ამ ინფორმაციის საერთოდ გავრცელების მიზანშეწონილობაზე, ქარტიის საბჭო წინამდებარე გადაწყვეტილებაში ასევე მსჯელობს ქარტიის მე-10 პრინციპის ჭრილში, თუმცა ვინაიდან ინფორმაცია გავრცელდა, იგი საჭიროებდა შესაბამისი წესით გადამოწმებას. განსახილველ შემთხვევაში ინფორმაცია ეყრდნობა მხოლოდ ერთ წყაროს, რაც ლახავს მკითხველის უფლებას, მიიღოს გადამოწმებული და დაბალანსებული ინფორმაცია. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საბჭო მიიჩნევს, რომ დაირღვა ქარტიის პირველი პრინციპი.

მე-3 პრინციპი: „ჟურნალისტმა უნდა გადასცეს ინფორმაცია მხოლოდ იმ ფაქტებზე დაყრდნობით, რომელთა წყარო დადასტურებულია“. ქარტიის საბჭო განსახილველ შემთხვევაში მე-3 პრინციპის დარღვევას ვერ ადგენს, ვინაიდან როგორც ფოტოს [სასულიერო პირის, ანდრია ჯაღმაიძის ფეისბუქ-გვერდი], ისე სხვა ინფორმაციის წყარო [ინტერვიუ დედა ბარბარესთან] სახეზეა. ხოლო, აღნიშნული წყაროების მიერ გავრცელებული ინფორმაცია რამდენად სწორად და ეთიკურად გამოიყენა ჟურნალისტმა, ამის შესახებ საბჭო ქარტიის სხვა პრინციპების ჭრილში მსჯელობს.

ქარტიის მე-4 პრინციპის მიხედვით, „ინფორმაციის, ფოტოების ან დოკუმენტების მოპოვებისას ჟურნალისტმა მხოლოდ კეთილსინდისიერი და სამართლიანი მეთოდები უნდა გამოიყენოს“. განმცხადებელი მიუთითებდა, რომ მისი ცნობით ჟურნალისტმა ინფორმაცია დედა ბარბარესაგან არაკეთილსინდისიერად მოიპოვა, კერძოდ, ჟურნალისტი მას გაეცნო როგორც სოციალური მუშაკი და დედა ბარბარემ სტატიაში მითითებული ინფორმაცია მისი აღქმით სოციალურ მუშაკს და არა ჟურნალისტს მიაწოდა. განმცხადებელმა ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებები ან სხვა სანდო არგუმენტები, რომელიც აღნიშნულ გარემოებას დაადასტურებდა, შესაბამისად, საბჭოს არა აქვს საფუძველი, დაადგინოს ქარტიის მე-4 პრინციპის დარღვევა.

პრინციპი 5  „მედია ვალდებულია, შეასწოროს გამოქვეყნებული არსებითად არაზუსტი ინფორმაცია, რომელსაც შეცდომაში შეჰყავს საზოგადოება“. მას შემდეგ რაც განმცხადებელმა ქარტიას მომართა, მოპასუხე მედიასაშუალებამ სტატია შეცვალა და ყველა სადავო ნაწილი ამოიღო. ასევე გამოაქვეყნა წერილი, სადაც აღნიშნავდა: „მასალის მომზადების პროცესში დაშვებული იქნა შეცდომა, რომელიც ეწინააღმდეგება ჟურნალისტური ეთიკის ნორმებს. მიუხედავად იმისა, რომ ჟურნალისტს ცალსახად პოზიტიური მიზნები ამოძრავებდა, რესპონდენტთან (დედა ბარბარე) ინტერვიუ შეიცავდა გარკვეულ პერსონალურ ინფორმაციას, რის გამოც რედაქცია ბოდიშს იხდის“.


ქარტიის საბჭო აღნიშნავს, რომ სტატია არ შესწორებულა ეთიკური ჟურნალისტიკის შესაბამისი სტანდარტებით. განცხადებაშიც აქცენტი გაკეთდა მხოლოდ პერსონალურ ინფორმაციაზე და არაფერია ნათქვამი სხვა ეთიკურ დარღვევებზე, შესაბამისად, საბჭო მიიჩნევს, რომ დაირღვა ქარტიის მე-5 პრინციპი.


ქარტიის მე-7 პრინციპი: „ჟურნალისტს უნდა ესმოდეს მედიის მიერ დისკრიმინაციის წახალისების საფრთხე; ამიტომ ყველაფერი უნდა იღონოს ნებისმიერი პირის დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად რასის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის, ენის, რელიგიის, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებების, ეროვნული ან სოციალური წარმოშობის საფუძველზე ან რაიმე სხვა ნიშნით“.

როდესაც რესპონდენტი ყვება ერთ-ერთი ქალის პირადი ცხოვრების ისტორიას, რომელსაც, ამავე რესპონდენტის პათოსის და აქცენტების მიხედვით, „უიღბლო“ პირადი ცხოვრება ჰქონდა, აქცენტირებული და ხაზგასმულია მისი პარტნიორი მამაკაცების კანის ფერი. ამ განმასხვავებელი ნიშნის გამოკვეთა უარყოფით კონტექსტში დისკრიმინაციულია, კანის ფარი არ განსაზღვრავს ქცევის წესს პარტნიორულ ურთიერთობებში. მართალია ამაზე რესპონდენტი აკეთებს აქცენტს, მაგრამ ჟურნალისტი ვალდებული იყო, გაეთვალისწინებინა მისი პოზიტიური ვალდებულება და ხელი არ შეეწყო დისკრიმინაციის გავრცელებისათვის.

ქარტიის მე-8 პრინციპი: „ჟურნალისტი ვალდებულია, დაიცვას ბავშვის უფლებები; პროფესიული საქმიანობისას უპირატესი მნიშვნელობა მიანიჭოს ბავშვის ინტერესებს, არ მოამზადოს და არ გამოაქვეყნოს ბავშვების შესახებ ისეთი სტატიები ან რეპორტაჟები, რომლებიც საზიანო იქნება მათთვის. ჟურნალისტმა არ უნდა ჩამოართვას ინტერვიუ და არ უნდა გადაუღოს ფოტო 16 წელზე ნაკლები ასაკის მოზარდს მშობლის ან მეურვის თანხმობის გარეშე იმ საკითხებზე, რომლებიც მისი ან სხვა რომელიმე მოზარდის კეთილდღეობას ეხება“.

როგორც აღინიშნა, სტატიაში სრულად იყო იდენტიფიცირებული შავკანიანი არასრულწლოვანი ბავშვი, რომელიც, ამავე სტატიის თანახმად, თავშესაფარში იზრდებოდა. სადავო ჟურნალისტურ პროდუქტში იყო არასრულწლოვან ბავშვთა საერთო ფოტოც, რომლებიც, სავარაუდოდ, თავშესაფრის მკვიდრნი არიან. მეტიც, სტატიაში საუბარია ფოტოზე აღბეჭდილი ბავშვის არასრულწლოვანი ძმის გარდაცვალებაზე, მისი მშობლის [დედის] პირადი ცხოვრების დეტალებზე.


არასრულწლოვნის ინტერესის დარღვევად საბჭო მიიჩნევს ისეთ შემთხვევებს, როცა გავრცელებულმა ინფორმაციამ იმ მომენტში ან მომავალში შესაძლოა, ნეგატიური ზეგავლენა მოახდინოს არასრულწლოვანზე. უნდა შეფასდეს, რა დამოკიდებულება შეიძლება ჰქონდეს ამ ჟურნალისტური პროდუქტის მიმართ არასრულწლოვანს ზრდასრულ ასაკში, მეტიც, ხომ არ არსებობს ალბათობა, რომ ეს სიუჟეტი არა შორეულ, არამედ ახლო მომავალშიც შეუქმნის მას პრობლემებსა და დისკომფორტს, ხომ არ გამოიწვევს არასრულწლოვნის ბულინგს, დისკრიმინაციას ან სტიგმატიზებას. არასრულწლოვნები მათი ასაკიდან გამომდინარე საზოგადოების მოწყვლად ჯგუფს განეკუთვნებიან და მათ შესახებ ან მათთვის მისაწოდებელი ინფორმაცია განსაკუთრებული სიფრთხილით შერჩევას მოითხოვს, რათა ჟურნალისტურმა პროდუქტმა არ შელახოს არასრულწლოვანთა ინტერესები ან მათი მომავლისათვის შექმნას საფრთხე.


ქარტიის საბჭო ასევე განსაკუთრებული ყურადღებით აფასებს, რამდენად გააზრებული აქვს ჟურნალისტს ის შედეგი, რაც მასალის გამოქვეყნებას შეიძლება მოჰყვეს და ხომ არ შეექმნება საფრთხე არასრულწლოვანს.

განსახილველ შემთხვევაში ქარტიის საბჭო მიიჩნევს რომ ჟურნალისტის მიერ სრულად მოხდა არასრულწლოვანთა ინტერესების უგულვებელყოფა, კერძოდ მკითხველისთვის ცნობილი გახდა, რომ იდენტიფიცირებული ბავშვები თავშესაფარში ცხოვრობენ, ასევე აუდიტორიას მიეწოდება ინფორმაცია, რომ თითქოს მათი დედები აბორტის გაკეთებას აპირებდნენ, ერთ-ერთი არასრულწლოვანის ოჯახური მდგომარეობის შესახებ კიდევ უფრო მეტი ნეგატიური ინფორმაცია არის გავრცელებული [იხ. ზემოთ]. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭო მიიჩნევს, რომ ჟურნალისტმა დაარღვია ქარტიის მე-8 პრინციპი.

ქარტიის მე-10 პრინციპის თანახმად, „ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი“. სადავო სტატიაში უცვლელი სახით არის გადმოცემული რესპონდენტის მიერ მოწოდებული, გადაუმოწმებელი ინფორმაცია, რომელიც ეხება სხვა პირთა პირად ცხოვრებას [მარტოხელა ორსული დედები, დედები აბორტის გაკეთებას აპირებდნენ და ა.შ.]. ქარტიის საბჭოს პრაქტიკის თანახმად, პირის პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს საჯარო, თუ ეს ინფორმაცია ემსახურება საზოგადოების განსაკუთრებულ ინტერესს.

საზოგადოების განსაკუთრებული ინტერესი შეფასების საგანია. „ინტერესი“ არ ნიშნავს რომელიმე პირის სუბიექტურ სურვილს, რომ იცოდეს სხვა პირის პირადი ცხოვრების ამსახველი ინფორმაცია, არამედ ობიექტურად უნდა დადგინდეს, რამდენად იყო საზოგადოებისათვის აუცილებელი პირადი ცხოვრების შესახებ დეტალების ცოდნა.

განსახილველ შემთხვევაში საბჭო მიიჩნევს, რომ სტატიაში, მით უფრო გადაუმოწმებელი პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციის მიმართ არ არსებობდა ობიექტური და განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი, არ აწვდიდა მკითხველს ისეთ ინფორმაციას, რომელიც საჭირო იყო ამბის სრულად და ყოველმხრივ აღსაქმელად. შესაბამისად, დაირღვა ქარტიის მე-10 პრინციპი.


სარეზოლუციო ნაწილი


ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1. თამარ ბუჩუკურმა დაარღვია ქარტიის 1, მე-5, მე-7, მე-8 და მე-10 პრინციპი.
  2. თამარ ბუჩუკურს არ დაურღვევია ქარტიის მე-3 და მე-4 პრინციპი.
21.03.2020
25 იანვარი 2020 წელი

საქმე N - 342

საბჭოს თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ირმა ზოიძე, მაია მერკვილაძე, ზვიად ქორიძე, გელა მთივლიშვილი, ნათია ზოიძე, ნინა ხელაძე

განმცხადებელი: ანონიმური განმცხადებელი

მოპასუხე: რუსთავი 2 -ის არაიდენტიფიციცირებული ჟურნალისტი


აღწერილობითი ნაწილი

საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართა პირმა, რომელიც მიიჩნევდა რომ 2019 წლის 20 ნოემბერს, სამაუწყებლო კომპანია რუსთავი 2 -ის იუმორისტულ გადაცემაში „გვიანი show - ფარული კამერა“, დაირღვა ქარტიის მე-7 და მე-10 პრინციპი.

საბჭოს სამდივნომ მიმართა მედიასაშუალებას, რომ ეცნობებინა სადავო პროდუქტზე პასუხისმგებელი პირი, მაგრამ საბჭომ ვერ მიიღო აღნიშნული ინფორმაცია და ვერ მოხდა კონკრეტული პასუხისმგებელი პირების იდენტიფიცირება. ქარტიის საქმის წარმოების წესის [პუნქტი 3.4] თანახმად, „თუ შეუძლებელია პასუხისმგებელი პირის მოძიება, ეს არ აფერხებს განცხადების განხილვას და ქარტიის გადაწყვეტილებაში მოპასუხედ მიეთითება არაიდენტიფიცირებული ავტორი/ჟურნალისტი“.

საქმის განხილვის თავისებურებები:

განმცხადებლის მოთხოვნით და მის მიერ წარმოდგენილი არგუმენტაციის საფუძველზე, საბჭოს გადაწყვეტილებით, განმცხადებლის ვინაობა დარჩა ანონიმური.


განცხადებაში სადავო იყო იუმორისტული გადაცემა. ქარტიის საბჭოს მიაჩნია, რომ არის ქარტიის პრინციპები რომლებიც ასევე ვრცელდება იუმორისტულ გადაცემებზეც. მაგალითად, საქმეში „საინფორმაციო ცენტრების ქსელი ჟურნალისტების ვანო ჯავახიშვილის და ცოტნე გეგეჭკორის წინააღმდეგ [2015 წელი]“ ქარტიის საბჭომ იუმორისტულ გადაცემაში დაადგინა მე-11 პრინციპის [პლაგიატი] დარღვევა. განსახილველ შემთხვევაში საბჭო მიიჩნევს, რომ მე-7 [დისკრიმინაცია] და მე-10 [პირადი ცხოვრება] განეკუთვნება ისეთი ეთიკური მოთხოვნების კატეგორიას, რომელთა დაცვა ნებისმიერი ტიპის ჟურნალისტურ პროდუქტში არის სავალდებულო.

მოპასუხე ჟურნალისტს/მედია საშუალებას საპასუხო პოზიცია არ წარმოუდგენია.


სამოტივაციო ნაწილი


ქარტიის მეშვიდე პრინციპი „ჟურნალისტს უნდა ესმოდეს მედიის მიერ დისკრიმინაციის წახალისების საფრთხე; ამიტომ ყველაფერი უნდა იღონოს ნებისმიერი პირის დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად რასის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის, ენის, რელიგიის, პოლიტიკური და სხვა შეხედულებების, ეროვნული ან სოციალური წარმოშობის საფუძველზე ან რაიმე სხვა ნიშნით“.

სადავო გადაცემის აღწერა და წინაპირობები: 2019 წლის ნოემბრის დასაწყისში თბილისში გაიმართა ფილმის “Then we danced” პრემიერა, რომელსაც თან ახლდა ჰომოფობიური ჯგუფების ძალადობრივი პროტესტი. აღნიშნული პროტესტის ერთ - ერთი ლიდერი იყო ლევან ვასაძე, რომელიც თავის ჰომოფობიური პოზიციების კომბლით დაცვასთან ასოცირდება.

სადავო გადაცემა ჩაწერილია ე.წ. „ფარული კამერის“ ფორმატით: მსახიობი, რომელსაც ხელში კომბალი უჭირავს, აჩერებს ქუჩაში გამვლელებს და შთაბეჭდილებას ქმნის, რომ იგი მიეკუთვნება ლევან ვასაძის და სხვა ჰომოფობ პირთა წრეს. სხვადასხვა ტიპის კითხვებით ხაზს უსვამს „მის“ ჰომოფობიურ განწყობებს და იყენებს ფრაზებს, მაგალითად: „ქმარს არასდროს არ უნდა ერქვას ცოლი“, და ამ კითხვებით „ამოწმებს“ გამვლელების განწყობებს და დამოკიდებულებებს LGBTQI პირების მიმართ. მეტიც, მსახიობი პოზიციონირებს რომ მზად არის ცემოს ის პირები, რომლებიც ესწრებოდნენ ფილმის „Then we danced“ ჩვენებას, შთაბეჭდილებას ქმნის რომ აქვს სატელეფონო კონტაქტი ვინმე ლევანთან (რომელიც მოქალაქეების და მაყურებლისთვის ასოცირდება ჰომოფობი პირების ლიდერთან ლევან ვასაძესთან), და მას აწვდის ინფორმაციას იმ პირების შესახებ, რომლებიც შეიძლება არიან LGBTQI თემის წარმომადგნელები, ან მათ მიმართ არიან ლოიალურად განწყობილნი. ამით, იუმორისტული გადაცემის მსახიობი კომბლით ხელში და სატელეფონო საუბრის იმიტაციით ქუჩაში გამვლელ მოქალქეებს უქმნის განცდას, რომ მათ ემუქრებათ საფრთხე ჰომოფობიური ჯგუფებისგან და ზოგი მათგანი იძულებულია თავიც დაიცვას.

ზოგადად გადაცემა და მსახიობის დიალოგი გამვლელებთან პროვოცირებას უკეთებს „რესპონდენტების“ მიერ ჰომოფობიური პოზიციების, სიძულვილის ენის გამოვლენას და თავადაც იყენებს სიძულვილის ენას და მუქარას LGBTQI პირების მიმართ.

საბჭო მიიჩნევს რომ გადაცემით ხდება ჰომოფობიური განწყობების წახალისება და სიძულვილის ენის გამოყენება LGBTQI პირების მისამართით. საბჭომ საქმეში „ბექა გაბადაძე თეა ადეიშვილის წინააღმდეგ“ [2017 წელი] აღნიშნა რომ:

„მედიას აქვს სოციალური პასუხისმგებლობა, არა მხოლოდ არ გაამძაფროს დისკრიმინაცია, არამედ საზოგადოებაში არსებული ირაციონალური შიშების და ზიზღის წინააღმდეგ საინფორმაციო პროაქტიული ქმედებები განახორციელოს“, ანუ, ჟურნალისტმა არა თუ ხელი არ უნდა შეუწყოს დისკრიმინაციის გაღრმავებას, არამედ პირიქით, ყველა ღონე უნდა იხმაროს დისკრიმინაციის თავიდან აცილების მიზნით“.

საბჭოს პოზიციით, სადავო გადაცემამ წაახალისა დისკრიმინაცია LGBTQI პირების მიმართ, გამოიყენა სიძულვილის ენა და მეტიც, თავადაც ახდენდა სიძულვილის ენის გამოყენებისა და დისკრიმინაციის პროვოცირებას, რაც წარმოადგენს ქარტიის მე-7 პრინციპის დარღვევას.


ქარტიის მე-10 პრინციპი „ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი“.

როგორც აღინიშნა, სადავო გადაცემა სამაუწყებლო კომპანიამ ჩაწერა საზოგადოებრივ, საჯარო სივრცეში. ყოველგვარი ეჭვის გამოსარიცხად საბჭო ხაზს უსვამს, რომ საჯარო სივრცეში გადაღება არ საჭიროებს რაიმე სახის ნებართვას და ნებისმიერი პირი შეიძლება მოხვდეს ვიდეო თუ ფოტოგადაღების ობიექტივში. წარმოდგენილ შემთხვევაში იუმორისტული გადაცემის ავტორები და მისი წამყვანი ხელოვნურად ქმნიდნენ ჰომოფობიურ გარემოს, რომელშიც ხვდებოდნენ შერჩეული მოქალაქეები. მოქალაქეებს არ ჰქონდათ განცდა, რომ მათ იწერდნენ და არც ჩაწერის შემდეგ შეატყობინეს, რომ ეს იყო სიმულაცია - იუმორისტული გადაცემის ფარული ჩაწერა. შესაბამისად, მათ არ მიუღიათ გადაწყვეტილება, მათივე ქცევა და კომენტარები გამოყენებულიყო გადაცემაში. ეს მხოლოდ ეთერში გასვლის შემდეგ აღმოაჩინეს. აღსანიშნავია ისიც, რომ გადაცემის გასვლის შემდეგ ზოგი რესპონდენტი საზოგადოების მხრიდან ბულინგის და ჰომოფობიური შეტევის მსხვერპლიც გახდა. შესაბამისად საბჭო მიიჩნევს, რომ თუ საჯარო სივრცეში ხდება პირის მიზანმიმართულად ჟურნალისტური პროდუქტის „პერსონაჟად“ ქცევა [ისე რომ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი], ამ ვიდეო კადრების გამოყენებისათვის საჭიროა პირის თანხმობა, წინაააღმდეგ შემთხვევაში, როგორც განსახილველ საქმეში, საბჭო მიიჩნევს, რომ ჟურნალისტმა პატივი არ სცა ადამიანის პირად ცხოვრებას.

სარეზოლუციო ნაწილი 

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1. სამაუწყებლო კომპანია “რუსთავი-2”-ის არაიდენტიფიცირებულმა ჟურნალისტმა დაარღვია ქარტიის მე-7 და მე-10 პრინციპი.
10.02.2020
11 იანვარი 2020 წელი

საქმე N - 339 

საბჭოს თავმჯდომარე:  ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ლაურა გოგოლაძე, გიორგი სულაძე, ლიკა ზაკაშვილი, კამილა მამედოვა, მაია მერკვილაძე

განმცხადებელი: მანანა გურგენიძე

მოპასუხე: euronews.ge არაიდენტიფიციცირებული ჟურნალისტი


აღწერილობითი ნაწილი


საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართა მანანა გურგენიძემ, რომელიც მიიჩნევდა რომ euronews.ge ზე გამოქვეყნებულ სტატიაში ,,საქართველოდან სტამბულში სამკურნალოდ გაგზავნილი ლეიკემიით დაავადებული პაციენტი მოატყუეს” დაირღვა ქარტიის 1,3,4,10,11 პრინციპი.


euronews.ge მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაზე მითითებული არ იყო ავტორი ჟურნალისტი, საბჭოს სამდივნომ მიმართა მედიასაშუალებას, რომ ეცნობებინა სადავო სტატიაზე პასუხისმგებელი პირი, მაგრამ საბჭოსათვის არ იქნა აღნიშნული ინფორმაცია მოწოდებული და ვერ მოხდა კონკრეტული პასუხისმგებელი პირების იდენტიფიცირება. ასეთ შემთხვევაში ქარტიის საქმის წარმოების წესის [პუნქტი 3.4] თანახმად, „თუ შეუძლებელია პასუხისმგებელი პირის მოძიება, ეს არ აფერხებს განცხადების განხილვას და ქარტიის გადაწყვეტილებაში მოპასუხედ მიეთითება არაიდენტიფიცირებული ავტორი/ჟურნალისტი“.

საქმის განხილვის თავისებურებები: 2019 წლის 20 დეკემბერს საბჭოს წევრებმა მოუსმინეს განმცხადებელს, რომლის პოზიცია საქმის მასალებთან ერთად გაგზავნილი იქნა საბჭოს სხვა წევრებისათვის და გადაწყვეტილება მიღებული იქნა საბჭოს წევრების მიერ პოზიციათა დისტანციურად გამოვლენის შედეგად, თანახმად ქარტიის წესდებისა: „საბჭოს წევრებს საკუთარი პოზიცია განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით შეუძლიათ გამოხატონ/საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობა მიიღონ დისტანციური ელექტრონული საკომუნიკაციო საშულების გამოყენებით [სოციალური ქსელი, ელექტრონული ფოსტა, ონლაინ ვიდეო და აუდიო ზარები]“.

მოპასუხე ჟურნალისტს/მედია საშუალებას საპასუხო პოზიცია არ წარმოუდგენია.


სამოტივაციო ნაწილი


ქარტიის პირველი პრინციპი ”ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს სიმართლეს და საზოგადოების უფლებას – მიიღოს ზუსტი ინფორმაცია“. სადავო სტატია წარმოადგენდა მოქალაქე მერაბ ღოღობერიძის ფეისბუქ პოსტის გავრცელებას, სადაც ის აღნიშნავდა რომ:

,,მიმართვა საქართველოს მთავრობას ასევე, სტამბულში მცხოვრებ ქართველებს ძალიან გთხოვთ, იქნებ გაუწიოთ დახმარება ჩვენს თანამოქალაქეს, ჯონი ჯიჯავაძეს, რომელიც ამ დრომდე ქ. სტამბულში სამედიცინო ცენტრში ,,მედიპოლ სადა” -ში იმყოფება. ლეიკემით დაავადებული პაციენტია, რომელსაც გადაუდებელი ოპერაციული მკურნალობა სჭირდება. საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტრო და სოლიდარობის ფონდი დაფინანსებით გაგზავნილი იქნა აღნიშნულ კლინიკაში, მაგრამ ოჯახის გადმოცემით, ამ დრომდე მოტყუებულნი არიან 3 დღის განმავლობაში იმყოფება სავადმყოფოში. აღმოჩდა რომ გადარიცხვა არ არის განხორციელებული რის გამო პაციანტეს არ უტარდება ოპერაცია. პს.აქვე ჩემი ინფორმაციით ჩვენი სხვა თანამოქალაქეები იმყოფებიან აღნიშნულ კლინიკაში სადაც ერთ კვირაზე მეტია ისინიც ანალოგიურ პრობლემებში არიან. გთხოვთ იქნებ დაინტერესდეთ აღნიშნული საკითხით.!”

განმცხადებელი აპელირებდა რომ გავრცელებული ინფორმაცია არ შეესაბამებოდა სიმართლეს, რომ ეს იყო მცდელობა რათა „ჩირქი მოსცხონ როგორც ჯანდაცვის სამინისტროსა და სოლიდარობის ფონდს, ასევე დიდწილად მედიპოლ მეგა საავადმყოფოს, მის იმიჯს და საქმიან რეპუტაციას“.

ქარტიის საბჭომ იხელმძღვანელა პრაქტიკით, რომელიც დადგენილი იქნა საქმეში „პარტნიორობა ადამიანის უფლებებისთვის ლილუ მიროტაძის წინააღმდეგ“ [2018 წელი].

„როგორც საერთაშორისო, ისე ქარტიის პრაქტიკა, ჟურნალისტურ პროდუქტად აკვალიფიცირებს მედია საშუალების მიერ გავრცელებულ, გარკვეული ფაქტების ან მოსაზრებების შემცველ ნებისმიერ ინფორმაციას. თანამედროვე ტექნოლოგიების პირობებში ყველას აქვს უფლება და საშუალება, საჯაროდ გაავრცელოს ფაქტი ან მოსაზრება, მედიის ფუნქცია კი მხოლოდ ინფორმაციის კოპირება და გავრცელება არ არის, რაც ნებისმიერ პირს შეუძლია, არამედ მედია სწორედ იმით გამოირჩევა ყველა სხვა ნებისმიერი პირისაგან, რომ იგი ხაზს უსვამს საკუთარ თავს როგორც ინფორმაციის გამავრცელებელ საშუალებას, ასეთად აღიქმება საზოგადოების მიერ და არსებობს მოლოდინი, რომ იგი პატივს სცემს საზოგადოების უფლებას მიიღოს სწორი და გადამოწმებული ინფორმაცია, ასრულებს სხვა ეთიკურ ვალდებულებებს [არასრულწლოვნის ინტერესების დაცვა, დისკრიმინაციის თავიდან არიდება ა.შ]. სწორედ მედია საშუალებას ევალება დაიცვას საერთაშორისოდ აღიარებული ეთიკური ჟურნალისტიკის სტანდარტები”.

აღნიშნული განმარტების და იმის გათვალისწინებით, რომ მედია საშუალების მიერ გავრცელდა მხოლოდ ერთი წყაროს/მხარის პოზიცია, არ გადამოწმებულა მერაბ ღოღობერიძის სტატუსში მითითებული ინფორმაციის სისწორე, ჟურნალისტი არ ეცადა, რომ დაკავშირებოდა და კომენტარი მიეღო მის მიერ გავრცელებული ინფორმაციაში დასახელებული სხვადასხვა უწყებებიდან და პირებიდან, სახეზეა საზოგადოების უფლების - მიიღოს ზუსტი ინფორმაცია - უპატივცემულობა და შესაბამისად ქარტიის პირველი პრინციპის დარღვევა.


ქარტიის მე-3 და მე-4 პრინციპის თანახმად „ჟურნალისტმა უნდა გადასცეს ინფორმაცია მხოლოდ იმ ფაქტებზე დაყრდნობით, რომელთა წყარო დადასტურებულია“, „ინფორმაციის, ფოტოების ან დოკუმენტების მოპოვებისას ჟურნალისტმა მხოლოდ კეთილსინდისიერი და სამართლიანი მეთოდები უნდა გამოიყენოს“. თავდაპირველად განმცხადებლი განცხადებაში აღნიშნავდა, რომ როგორც მისთვის ცნობილი იყო მერაბ ღოღობერიძეს საერთოდ არ გამოუქვეყნებია მსგავსი შინაარსის ფეისბუქ პოსტი და შესაბამისად მიიჩნევდა ქარტიის მე-3 და მე-4 პრინციპს დარღვეულად. მტკიცებულებად წარმოდგენილი იყო მერაბ ღოღობერიძის სხვა ფეისბუქ პოსტი, სადაც იგი უარყოფა მის მიერ ჯონი ჯიჯავაძის მკურნალობის შესახებ ინფორმაციის გავრცელებას. შემდგომ, სხდომის მიმდინარეობისას, საბჭო დამატებით დაუკავშირდა განმცხადებელ მანანა გურგენიძეს, სადაც განმცხადებელმა აღნიშნა რომ როგორც მან მოგვიანებით დააზუსტა მერაბ ღოღობერიძეს მართლაც ჰქონდა გამოქვეყნებული ის პოსტი, რომელიც გაავრცელა euronews.ge -მ, ხოლო შემდეგ მერაბ ღოღობერიძემ წაშალა ეს პოსტი, როგორც არასწორი და შეცდომაში შემყვანი ინფორმაცია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე დასტურდება რომ დროის რაღაც მონაკვეთში მართლაც არსებობდა მერაბ ღოღობერიძის საჯაროდ გამოქვეყნებული პოსტი [წყარო], რომელიც გამოიყენა მედია საშუალებამ. შესაბამისად არ დარღვეულა ქარტიის მესამე და მეოთხე პრინციპი. რაც შეეხება იმას, რომ ამ პოსტით არასწორი ინფორმაცია შესაძლოა ვრცელდებოდა, ამაზე საბჭომ იმსჯელა ქარტიის პირველი პრინციპის ჭრილში.


ქარტიის მეათე პრინციპის მიხედვით “ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი”. როგორც აღინიშნა მედია საშუალების მიერ გავრცელდა ინფორმაცია სადაც იდენტიფიცირებული იყო კონკრეტული არასრულწლოვანი პირი, ჯონი ჯიჯავაძე და მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა. ის ფაქტი რომ შესაძლოა კონკრეტული პირი შეიძლება გახდა არასათანადო ყურადღების ან მოპყრობის მსხვერპლი რა თქმა უნდა საზოგადოებრივი ინტერესის საგანია, მაგრამ არ არის ობიექტური ინტერესი კონკრეტულად ამ პირის ან მისი დიაგნოზის გასაჯაროების შესახებ. პირის ჯანმრთელობის შესახებ ინფორმაცია ცალსახად პირადი ცხოვრების ამსახველი და სენსიტიური ინფორმაციაა. განხილულ შემთხვევაში ქარტიის საბჭომ ჩათვალა, რომ პირის ჯანმრთელობის შესახებ ინფორმაციის გასაჯაროებით, ჟურნალისტმა დაარღვია ქარტიის მე-10 პრინციპი.

ქარტიის მე-11 პრინციპი „ჟურნალისტმა უმძიმეს პროფესიულ დანაშაულად უნდა მიიჩნიოს შემდეგი ქმედებები: ფაქტის განზრახ დამახინჯება“. ქარტიის საბჭოს აზრით ამ შემთხვევაში მე-11 პრინციპის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, არამედ ჟურნალისტმა არ გადაამოწმა ერთი წყაროს მიერ გავრცელებული ინფორმაცია და არ იკვეთება წინასწარ შეცნობილი განზრახვა, რომ გაევრცელებინა არასწორი ინფორმაცია.


სარეზოლუციო ნაწილი

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე: .

  1. euronews.ge არაიდენტიფიცირებულმა ჟურნალისტმა დაარღვია ქარტიის პირველი და მე-10 პრინციპი.
  2. euronews.ge არაიდენტიფიცირებულ ჟურნალისტს არ დაურღვევია ქარტიის მე-3, მე-4 და მე-11 პრინციპი.
12.01.2020

20 დეკემბერი 2019 წელი

საქმე N  341 

საბჭოს თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ირმა ზოიძე, ლაურა გოგოლაძე, გიორგი სულაძე, გელა მთივლიშვილი, კამილა მამედოვა.

განმცხადებელი: პლატფორმა ახალი შესაძლებლობებისთვის

მოპასუხე: დავით დვალიშვილი


აღწერილობითი ნაწილი


საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართა პლატფორმამ ახალი შესაძლებლობებისთვის, რომელიც მიიჩნევდა რომ 23 ნოემბერს, ტელეკომპანია „რუსთავი 2"-ის გადაცემა კურიერში დავით დვალიშვილის ავტორობით გასულ სიუჟეტში დაირღვა ქარტიის მე-10 პრინციპი.

საქმის განხილვას არ დასწრებია განმცხადებელი და მოპასუხე ჟურნალისტი, რომელსაც არც საპასუხო პოზიცია წარმოუდგენია.

სამოტივაციო ნაწილი

ქარტიის მეათე პრინციპის მიხედვით “ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი”. სადავო სიუჟეტი ეხებოდა საქართველოს ერთ - ერთ სოფელში შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ქალზე სავარაუდოდ სექსუალურ ძალადობას. აღნიშნულ ძალადობაში, სავარუდო მსხვერპლის დედა ბრალს სდებდა მეზობელს და ასევე გამოთქვამდა წუხილს რომ ამ ამბავს სამართალდამცავი ორგანოებისაგან სათანადო რეაგირება არ მოჰყოლია.

სადავო სიუჟეტში სრულად იყო იდენტიფიცირებული სავარაუდო ძალადობაში დადანაშაულებული პირი და სავარაუდო მსხვერპლი. სიუჟეტში რესპონდენტი საუბრობს სავარაუდო სექსუალური ძალადობის დეტალებზე. რა თქმა საზოგადოებრივი ინტერესის საგანია თუ სავარაუდო დანაშაულზე არ ხდება სახელმწიფოს მხრიდან ადეკვატური რეაგირება, მაგრამ ჟურნალისტს თავი უნდა შეეკავებინა სავარაუდო მოძალადის, მსხვერპლის ან სხვა დეტალების გასაჯაროებისაგან, მითუმეტეს, რომ სავარაუდო მოძალადეს არც ბრალი აქვს წაყენებული და არც გამამტყუნებელი განაჩენი აქვს სასამართლოს გამოტანილი, რომ მან რეალურად იძალადა მეზობელზე. სიუჟეტიდან ასევე ცნობილი ხდება სავარაუდო მსხვერპლის ჯანმრთელობის მდგომარების [რომ ის შშმ პირია] შესახებ, ეს უკანასკნელი გარემოება ეთიკური ვალდებულებების დარღევად შეიძლება იქნას მიჩნეული განსახილველ შემთხვევაში, რადგან შშმ პირის სრული იდენტიფიცირება მოხდა. საზოგადოება ამ დეტალებით არ იღებს ისეთ ინფორმაციას რომელიც მის ობიექტურ ინტერესს ემსახურება, საბჭოს მიერ ჩამოყალიბებული პრაქტიკით, საზოგადოებრივ ინტერესად არ შეიძლება ჩაითვალოს ცნობისმოყვარეობა და საზოგადოების სუბიექტური სურვილი, იცოდეს ამა თუ იმ ამბის, მითუფრო, პირადი ცხოვრების ამსახველი ფაქტის შესახებ. სხვა პირის პირადი ცხოვრება საზოგადოების ობიექტური ინტერესის საგანი შეიძლება იყოს თუ ინფორმაცია ეხება მნიშვნელოვან სოციალურ თუ პოლიტიკურ მოვლენას. ქარტიის საბჭოს მოსაზრებით განსაკუთრებით სიფრთხილე მართებს ჟურნალისტს ისეთი ინფორმაციის გავრცელებისას რომელიც სავარუდო დამნაშავედ, მით უფრო სექსუალურ მოძალადედ „აცხადებს“ პირს ან უთითებს სექსუალური ძალადობის მსხვერპლზე. საბჭო მიიჩნევს რომ სავარაუდო მოძალადის, მსხვერპლის ან სხვა დეტალების მიმართ არ არსებობდა საზოგადოებრივი ინტერესი და მათი გასაჯაროებით დაირღვა ქარტიის მე-10 პრინციპი.

სარეზოლუციო ნაწილი

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1. დავით დვალიშვილმა დაარღვია ქარტიის მე-10 პრინციპი.
11.01.2020


08 ნოემბერი 2019 წელი

საქმე N 333 N 334

საბჭოს თავმჯდომარე: ნანა ბიგანიშვილი

საბჭოს წევრები: ირმა ზოიძე, ლაურა გოგოლაძე, ლიკა ზაკაშვილი, მაია მერკვილაძე კამილა მამედოვა, გელა მთივლიშვილი.

განმცხადებელი: მედიის განვითარების ფონდი, საფარი, თამთა თოდაძე

მოპასუხე: plus.kvira.ge და pia.ge არაიდენტიფიცირებული ჟურნალისტები

აღწერილობითი ნაწილი

საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის საბჭოს განცხადებით მომართეს ორგანიზაციებმა მედიის განვითარების ფონდმა და საფარმა, ასევე ფიზიკურმა პირმა თამთა თოდაძემ. განმცხადებლები მიიჩნევდნენ რომ ვებ გვერდებზე plus.kvira.ge და pia.ge, 2019 წლის 07 ოქტომბერს გამოქვეყნებული სტატიით „თამთა თოდაძის დედა წარსულში თაღლითობის ბრალდებით ნასამართლევია“ დაირღვა ქარტიის მე-10 პრინციპი.

განცხადების განხილვის თავისებურება:

გადაწყვეტილება მიღებული იქნა საბჭოს წევრების მიერ პოზიციათა დისტანციურად გამოვლენის შედეგად, თანახმად ქარტიის წესდებისა: „საბჭოს წევრებს საკუთარი პოზიცია განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით შეუძლიათ გამოხატონ/საბჭოს მუშაობაში მონაწილეობა მიიღონ დისტანციური ელექტრონული საკომუნიკაციო საშულების გამოყენებით [სოციალური ქსელი, ელექტრონული ფოსტა, ონლაინ ვიდეო და აუდიო ზარები]“.

ქარტის საბჭოს საქმის წარმოების წესის 4.4 პუნქტის თანახმად „გამონაკლის შემთხვევებში, თუ საბჭო თვლის რომ წარმოდგენილი განცხადება და სადავო ჟურნალისტური პროდუქტი საკმარისია გადაწყვეტილების მისაღებად, შესაძლებელია გადაწყვეტილება მიღებული იქნას მხარეთა მონაწილეობის გარეშე, მათ შორის მხარეთაგან დამატებითი ინფორმაციის/განმარტების გამოთხოვის გარეშე“. განცხადება საბჭოს მიერ განხილული იქნა აღნიშნული გამონაკლისის ფარგლებში, ვინაიდან ჩათვალა რომ წარმოდგენილი განცხადება და სადავო ჟურნალისტური პროდუქტი საკმარისი იყო გადაწყვეტილების მისაღებად.

სტატიებზე მითითებული არ იყო ავტორი ჟურნალისტი, საბჭოს სამდივნომ მიმართა მედიასაშუალებებს რომ ეცნობებინათ სადავო სტატიებზე პასუხისმგებელი პირები, მაგრამ საბჭოსათვის არ იქნა აღნიშნული ინფორმაცია მოწოდებული და ვერ მოხდა კონკრეტული პასუხისმგებელი პირების იდენტიფიცირება. ასეთ შემთხვევაში ქარტიის საქმის წარმოების წესის [პუნქტი 3.4] თანახმად, „თუ შეუძლებელია პასუხისმგებელი პირის მოძიება, ეს არ აფერხებს განცხადების განხილვას და ქარტიის გადაწყვეტილებაში მოპასუხედ მიეთითება არაიდენტიფიცირებული ავტორი/ჟურნალისტი“.

სამოტივაციო ნაწილი:

ქარტიის მეათე პრინციპის მიხედვით „ჟურნალისტმა პატივი უნდა სცეს ადამიანის პირად ცხოვრებას და არ შეიჭრას პირად ცხოვრებაში, თუ არ არსებობს განსაკუთრებული საზოგადოებრივი ინტერესი“. სადავო სტატიების თანახმად  “თბილისის საკრებულოს “ქართული ოცნების” წევრის, ილია ჯიშკარიანის ყოფილი თანაშემწის, თამთა თოდაძის დედა, ხათუნა (ნუნუ) ოქროპირიძე, 2009 წელს, ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა თაღლითობისა და გაყალბების ბრალდებით დააკავა. მან საპყრობილე რამდენიმე თვეში დატოვა და პირობითი მსჯავრი – 7 წელი ჰქონდა. 2016 წელს კი პირობითი მსჯავრის ვადა გაუვიდა”.

ცალსახაა რომ ჟურნალისტების მიერ გავრცელდა პირის პირადი ცხოვრების შესახებ ისეთი ინფორმაცია რომელიც თავისი ხასიათით არ წარმოადგენდა საჯარო ინფორმაციას და ამის შესახებ იცოდა თავად ჟურნალისტმაც, რომელიც სტატიაში უთითებს რომ შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაუკავშირდა, სადაც განუცხადეს რომ „პირის ნასამართლეობის შესახებ ინფორმაცია არაა საჯარო და მისი მოპოვება მხოლოდ აღნიშნული პირის წერილობითი თანხმობით არის შესაძლებელი“.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საბჭოს უნდა შეეფასებინა რამდენად არსებობდა ზემოაღნიშნული ფაქტის მიმართ ობიექტური საზოგადოებრივი ინტერესი, რომ გამართლებულიყო ხათუნა [ნუნუ] ოქროპირიძის პირად ცხოვრებაში შეჭრა.

როგორც თავად სტატიაშია აღნიშნული, ხათუნა [ნუნუ] ოქროპირიძე არის თამთა თოდაძის დედა, თავის მხრივ თამთა თოდაძეს უკავშირდება ამბავი, რომელმაც საზოგადოების და მედიის ფართო ყურადღება მიიპყრო, კერძოდ, თამთა თოდაძემ საკრებულოს დეპუტატი ილია ჯიშკარიანი სექსუალური ხასიათის ძალადობრივ ქმედებაში დაადანაშაულა.

საბჭო აღნიშნავს რომ „საზოგადოებრივი ინტერესი“ შეფასების საგანია. ამასთან, ინტერესი არ ნიშნავს რომელიმე პირის სუბიექტურ სურვილს, რომ შეიტყოს სხვა პირის პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია, არამედ ობიექტურად უნდა დადგინდეს რამდენად იყო საზოგადოებისათვის აუცილებელი ინფორმაციის მიღება ხათუნა [ნუნუ] ოქროპირიძის ნასამართლეობის შესახებ, რა დამატებით ინფორმაციას აწვდიდა აუდიტორიას. როგორც აღინიშნა თამთა თოდაძე საზოგადოების ყურადღების ქვეშ მოექცა მის მიმართ სავარაუდოდ განხორციელებული სექსუალური ხასიათის ძალადობის ფაქტის შემდეგ. ამასთან, ამ ფაქტთან არავითარი კავშირი არა აქვს მის მშობელს, ხათუნა [ნუნუ] ოქროპირიძეს, მით უფრო მშობლის წარსულში სავარაუდო ნასამართლეობის ფაქტს და შესაბამისად არ არსებობდა ობიექტური საზოგადოებრივი ინტერესი. ის ამბავი, რომ ხათუნა [ნუნუ] ოქროპირიძე შეიძლება წარსულში ნასამართლევი იყო, არავითარ დამატებით, ობიექტურად ღირებულ ინფორმაციას არ აწვდის საზოგადოებას თამთა თოდაძესთან დაკავშირებული ფაქტის შესახებ. შესაბამისად საბჭოს შეფასებით ნასამართლეობის შესახებ ინფორმაციის გავრცელება არა საზოგადოების ინფორმირებას, ობიექტური ინტერესის დაკმაყოფილებას, არამედ თამთა თოდაძის მიმართ ნეგატიური განწყობების შექმნას უფრო მეტად ემსახურებოდა.

დამატებითი განმარტება:

pia.ge -ზე გამოქვეყნებულ სტატიაზე წყაროდ მითითებული იყო plus.kvira.ge. საბჭომ როგორც აღნიშნა საქმეში „საქართველოს უზენაესი სასამართლო მაია ფურცელაძის, marshalpress.ge, digest.pia.ge, exclusivenews.ge და resonancedaily.com არაიდენიტიფიცირებული ჟურნალისტების წინააღმდეგ (2019 წელი)“, სხვა მედია საშუალებაზე, როგორც წყაროზე მითითება არც ერთ შემთხვევაში არ ათავისუფლებს ინფორმაციის გამავრცელებელ მედიას ეთიკური ვალდებულებებისგან და ამ ვალდებულებების დაცვის მიზნით pia.ge მოვალე იყო შეეფასებინა plus.kvira.ge მიერ გავრცელებული ინფორმაციით რამდენად ხდებოდა პირის პირადი ცხოვრების ხელყოფა ობიექტური საზოგადოებრივი ინტერესის გარეშე. pia.ge -მ, plus.kvira.ge ის მასალის უცვლელი სახით კოპირებით იდენტურად დაარღვია ქარტიის მე-10 პრინციპი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე:

  1.  plus.kvira.ge და pia.ge არაიდენტიფიცირებულმა ჟურნალისტებმა დაარღვიეს ქარტიის მე-10 პრინციპი.